دام زاد

معرفی کتاب -نامه ای که هرگز فرستاده نشد

daamzaad — Fri, 28 Mar 2008 11:22:18 GMT

نامه ای که هرگز فرستاده نشد

والری اوسیپف

ترجمه محمد باقر مومنی

انتشارات توکا

چاپ: رنگین

چاپ دوم – دی 1357

«فایل PDF کتاب»

کتاب بالا، اگرچه به موضوع کوهنوردی نپرداخته است، اما دست کمی از یک گزارش برنامه واقعی ندارد.

داستان کتاب مجموعه نامه های فرضی یک زمین شناس است که به همراه دو دانشجو در سالهای انقلاب بلشویکی شوروی، برای پیدا کردن رگه های الماس به منطقه یاکوتسک سیبری سفر می کنند.

کنستانتین(زمین شناس) این نامه ها را برای وروچکا(همسرش) می نویسد. ورای عزیز من! حالا ما از یکدیگر خیلی دوریم! اما می دانم که تو به من فکر می کنی، و در غم ناراحتی و خانه بدوشی من هستی.

ما خیلی کم با هم بوده ایم. یقین دارم تو بیشتر مرا در حالتی به خاطر می آوری که روی پله واگن قطار ایستاده ام، یا مشغول بستن در هواپیما هستم- همیشه در حال جدایی، همیشه در حال پرواز.

آنها در تیرماه وارد منطقه می شوند اما زمستان خیلی زود در اواسط سپتامبر آنها را غافلگیر می کند. وروچکا، بعد از تمام این حرفها، به نظرم می آید که زمستان ما را گیر انداخته است.

ما مدت زیادی سعی کردیم از چنگ او بگریزیم اما او همیشه اینجا، درست پشت پای ما، بود. او بساط خود را از سواحل اقیانوس منجمد به طرف جنوب پهن کرده است، و ما امروز برای اولین بار نفس او را روی گرده خود احساس کردیم.

عفریته سرما دماغ و گوش ما را نیشگون می گیرد. و پاهامان در کفشهای لاستیکی مان یخ می زند.

امروز برای اولین بار ابرها پراکنده شدند. و آسمان آبی در آن دورها بساط خود را گسترده است. آری، این زمستان است. آسمانی این طور آبی منادی یخ بندان های وحشتناک یاکوتسکی است.

تلاش آنها جهت انجام کاری بزرگ برای وطن، عدم ابراز عشق در حین انجام وظیفه، فداکاری در جهت هدف و ترجیح جمع بر فرد، همه یادآور مردان ایده آل گرای گذشته است. همان روز بود که من به تو گفتم می خواهم در زندگی کار خیلی بزرگی، کاری که برای وطنم خیلی مفید باشد، انجام دهم. و تو جواب دادی که مفارقت، همسفر همیشگی عشق ما خواهد بود.

یادت می آید که پس از این حرفها چطور ساکت شدیم؟ ما می دانستیم که این حرف حقیقتی بود؛ اما عشق ما از این حقیقت قوی تر بود...

...هرمان و من هم یکدیگر را دوست داشتیم ( ما سالها بود که یکدیگر را می شناختیم). فقط کوشش می کردیم آن را پنهان نگاه داریم و نگذاریم مانع کارمان شود.

زندگی و سعادت ما به جایی نرسید، شاید در عوض آرزوهای شما تحقق یابد.

والری اوسیپف در سال 1954 در سن 24 سالگی از دانشکده روزنامه نگاری مسکو فارغ التحصیل شد و به روزنامه جوانان کومسومولسکایا پراودا ملحق گردید.

در 1956 به یاکوتسک در شمال اتحاد شوروی اعزام شد، و در آنجا بود که اطلاعات فراوانی درباره کار زمینشناسان جوانی که ذخایر الماس را کشف کردند به دست آورد.

این روایت را براساس یکی از حوادثی که شنیده نوشته است.

پ.ن : این نوشته تقدیم می شود به " فرامرز نصیری و آرمانهایش"

معرفی کتاب - حماسه نانگاپاربات

daamzaad — Sun, 12 Aug 2007 09:59:08 GMT

حماسه نانگاپاربات Nangaparbat

نوشته: دکتر کارل هرلیخ کوفر Dr. Herlich Koffer

ترجمه: احد سالکی

بازنویسی و ویرایش: ناصر پورپیرار

چاپ: رشدیه

چاپ اول 1367

انتشارات اطلس

متن ادبی زیبایی که در مقدمه این کتاب آمده، سالهاست که در بروشورهای کوهنوردی جایی ویژه دارد. «عشق به طبیعت عشق به زندگی است . . . آنها که به طبیعت نزدیکترند- کوهنوردان- خوب می دانند که لذت نوازش نسیم به سکر کودک سیرگشته ای می ماند که هم اینک می خواهد در زیر پستان مادر به خواب رود . . . قلب گرم خورشید می طپد، رودها زلالند و به رگهای ورم کرده دست پرکار طبیعت می مانند که پیوسته در کار بارور کردن خاک است. خاکی که هم بوی بدن آدمی است- بوی مانوس خفته های بی شمار این بستر- خاکی که خیزگاه ماست و خفتنگاه ما نیز خواهد بود.»

ناصر پورپیرار- که این روزها با پژوهش های خود در باب تاریخ ایران باستان، جنجالی به پا کرده است-ترجمه خام این کتاب را – که توسط احد سالکی انجام شده بود- در سال 1350 ویرایش کرده و در سال 1351 تحت نام "انتشارات انجمن کوهنوردان ایران" منتشر می کند. بنابراین این کتاب چاپ دوم محسوب می شود.

در نسخه سال 51- که کیفیت چاپ بهتری دارد- نام مترجم کامل نوشته شده و بیوگرافی او آمده است، اما – به احتمال زیاد- به دلیل همکاری با دولت وقت پهلوی، در نسخه اخیر نام "احد سالکی" مخفف آمده و بیوگرافی حذف شده است.

در گوشه صفحه نوشته شده

به دوستم

آقای صمیمی؛

به پاس خدمات شما

در انجام و همکاری با برنامه های

کوهنوردی ما در سلسله جبال هندوکش پاکستان

تقدیم می شود.10.7.74

Saleki

سرگذشت ده گروه آلمانی که از سال های قبل از 1900 تا 1964، برای صعود قله نانگاپاربات- نهمین قله در بین هشت هزارمتری های معروف با ارتفاع 8125 متر- تلاش کردند در این کتاب آمده است.

سرپرستی 5 گروه سال های پس از 1940 برعهده دکتر کارل هرلیخ کوفر- نویسنده- و دو گروه قبل از 1940 برعهده « ویلی مرکل»- برادر نویسنده که در تلاش 1934 برای همیشه در یخچال های نانگا آرام گرفت – بوده است.

آلمان ها در تمامی این سال ها، فقط دوبار موفق به صعود قله می شوند و 28 نفر کشته می دهند و بدین ترتیب حماسه ای رقم می زنند، « حماسه ای با بیش از 90 سال ستیز برای پیروزی، بدون وجشت از مرگ و بدون یک لحظه درنگ به هنگام عمل. به یادداشت های «هانس هارتمن» در شب آخر زندگی اش، پیش از آنکه به همراه 15 نفر دیگر زیر بهمنی در نانگاپاربات دفن شود گوش دهید: " به هرحال این کوه سرسخت قبل از صعود ما را از امتحان درآورده و سختی های زیادی تا همین جا تحمل کرده ایم. سرما و برف دو وسیله ای است نانگاپاربات علیه ما به کار می برد. . . طبیعی است که چندان با این اسلحه و قانون به کار بردن آن آشنایی نداریم. فقط می توانیم در این جنگ صبر و شکیبایی و دوستی به خرج دهیم . . . ما این جنگ را به جان می خریم و عجیب اینکه دشمن خود را نیز در این جنگ دوست می داریم.ما عاشق کوهستانیم.»

نویسنده، گزارش این تلاش ها را به دنبال هم، بمانند یک رمان ادبی و با نثری حماسی و پرکشش، آورده است. متن کتاب که بیشتر بر اساس گردآوری و تدوین خاطرات اعضای تیم ها، تنظیم گشته – چون نویسنده هیچگاه از کمپ اصلی بالاتر نرفته – بیشتر به بیان وقایع و احساسات افراد می پردازد و بر همین اساس، هنوز پس از گذشت 40 سال، مانند یک داستان خوب ارزش خواندن دارد.

«بهمن ها فرو می ریزد، آسمان طوفانی است و ما ناکام شده ایم. ولی هیچکدام اینها به روح ما لطمه ای نمی زند. ما فرزندان کوه هستیم و چون کوهستان سربلند خواهیم ماند.»

کتاب سرگذشت مردانی است که « هیچ کس پاسخ درستی برای ایثار آنها در ورزش کوهنوردی نیافته است» مردانی پاکباخته در راه هدف، از آن گونه که امروزه نادرند، « کوهنوردان جوان کشور می توانند خود را با براده حوادث این کتاب صیقل دهند. درس های بسیاری از آن فراگیرند. با نمونه های درخشانی از فداکاری، شهامت و آرمان خواهی روبرو شوند و به ارزش و ضرورت سماجت و همیاری در پیروزی آگاه شوند.»

« اکنون به دوسال پیش فکر می کنم و آن همراه فراموش نشدنی را در مقابل چشم خود می بینم که وجود پر از جوشش حیاتش را یخ های هیمالیا سرد کرده اند، چشمانم را برای لحظه ای می بندم و خود را می بینم که در میان برف های حوالی قله نانگا، « زیگی» را در آغوش دارم و صورت منجمد شده اش را می بوسم.»

روح آرمان خواهی نهفته در این سرگذشت ها، باعث شد تا ترجمه و چاپ کتاب در سال های آغازین دهه 50 – که تفکرات آرمانگرایانه چپ با کوهنوردی عجین شده بود – با استقبال کوهنوردان ایرانی مواجه شود. هرچند نقاط اشتراکی مانند روزه گرفتن باربرها در ماه رمضان، حضور یک آخوند در کمپ اصلی، وجود "هاری رُست"- گشاینده چندین مسیر در دیواره های معروف ایران- در تیم 1961، به این امر کمک کرده است.

انجمن مرکزی کوهنوردان، بازگوی کوشش مردانه این کوهنوردان را بسان شاخه ای گل به همه کوهنوردان ایران به عنوان دعوت به دوستی و یگانگی تقدیم می کند.

پانویس؛

این متن ادای دینی بود به کتاب برانگبزاننده حس ماجراجویی ام برای بیشتر برنامه های کوهنوردی نفس گیر دوران دانشجویی.

« این همان نقطه ای است که دوسال پیش در آنجا برای موفقیت می جنگیدیم. زمانی که یاران ما برای بازگشت به زندگی متمدن تا سرحد مقاومت انسانی تلاش کردند» این جمله همیشه چاشنی دومین تلاش ها بود.

A Few Words on Ratings and Grades

daamzaad — Mon, 16 Jul 2007 07:11:18 GMT

متن زیر، مجموعه ای از نوشته های آقای Carl Ockier است که ازاینجا گردآوری و ترجمه شده است. با این توضیح که چاشنی طنز همیشه جزیی از نوشته های ایشان است، امیدوارم این مطلب مفید واقع شود.

نکاتی چند در مورد دسته بندی ها (Ratings) و درجه ها (Grades)

درجه بندی صعود، مفهومی ذهنی از سختی تکنیکی کل مسیر یا طولی از مسیر مورد نظر است. اصولا همه سیستم های درجه بندی (بجز سیستم های بریتانیایی) برای تعیین درجه، سختی کراکس ( مشکل ترین حرکت یا مجموعه ای از حرکات ) را در نظر می گیرند. با این وجود ، در مورد صعود های خیلی مشکل ( مثلا مجموعه ای طولانی از حرکات بسیار مشکل ) درجه ها خیلی کم افزایش می یابند.

عموما کسی که اولین صعود را انجام می دهد درجه را تعیین می کند یا دست کم پیشنهاد می دهد . البته اصلاحاتی که بعد از چند صعود اولیه صورت می گیرد غیرمعمول نیست.

جدا از درجه بندی صعودهای طبیعی، چندین سیستم دیگر نیز وجود دارند که برای تعیین کیفیت صعودها به کار می روند:

· درجه صعود نکاتی را در مورد میزان خطرناکی صعود بیان می کند.

· مقیاس درجه بندی صعودهای مصنوعی برای صعودهایی که با پله و رکاب انجام می شوند به کار می رود.

· درجه بندی یخ چیزی است که هرموقع کرامپون پوشیدید و تبریخ دست گرفتید احتیاجتان خواهد شد.

جدول زیر، نموداری از مقایسه بنیادی بین سیستم های درجه بندی گوناگونی است که برای صعودهای طبیعی در سرتاسر جهان به کار می روند.

سیستم درجه بندی UIAA

مقیاس درجه بندی Union Internationale des Associations d'Alpinisme (UIAA) تلاش مذبوحانه ای در جهت استانداردسازی بین المللی بود که بیشتر در آلمان غربی و اتریش مورد استفاده است.

YDS (Yosemite Decimal System - North America)سیستم ده دهی یوسمیتی- آمریکای شمالی

سیستم ده دهی یوسمیتی، مقیاس درجه بندی آمریکای شمالی است. در این سیستم، نخستین شماره کلاس صعود را مشخص می کند( که برای صعودهای طبیعی همیشه 5 است ) و دومین شماره سختی را نشان می دهد.

با اینکه YDS رایج ترین سیستم درجه بندی در آمریکای شمالی است، سیستم های دیگری نیز وجود دارند.(امکان دارد شما آن کتاب قدیمی که آنها را تا آن زمان لیست کرده، داشته باشید) ممکن است بعضی ها مقیاس NCCS را داشته باشند (پایین را نگاه کنید )، افراد دیگری شاید YDS قدیمی را به کار برند که بدون توجه به اینکه چقدر مسیر مشکل است بر روی 5.10 متوقف می شود.( کتاب راهنمای قدیمی Caderock من یکی از آنها را داشت که وقتی راهنمای جدید بیرون آمد اصلاح شده و به 5.12 تغییر یافته بود)

سیستم درجه بندی فرانسوی(The French Rating System)

سیستم درجه بندی فرانسوی دارد یواش یواش استاندارد بین المللی می شود که دست کم در مورد صعودهای خیلی سخت چنین هست. این سیستم در فرانسه به کار می رود (جل الخالق )، اما در اسپانیا و ایتالیا نیز مورد استفاده هست. توجه کنید که علامت "+"( علامت "-" به هیچ وجه) جهت ایجاد زیر شاخه های بیشتر است.

Aussie- سیستم درجه بندی استرالیایی(The Australian Rating System)

فقط استرالیایی ها – و همچنین مردمان جنوب آفریقا که این مقیاس درجه بندی را به کار می برند- می توانند ادعا کنند که کت بسته مسیر 10 صعود می کنند.

سیستم درجه دهی بریتانیایی (The British Grading System)

سیستم درجه بندی بریتانیایی – شما چیز دیگه ای انتظار داشتید؟- نسبت به سایر سیستم های درجه بندی رایج دنیا، کمی مشکل تر و کمتر قابل فهم است. بریتانیایی ها دوتا درجه بندی (Rating) متفاوت دارند - آنها می گویند درجه ها (Grades) - یک درجه بندی توصیفی و یک درجه بندی تکنیکی . درجه بندی توصیفی نکاتی درباره سختی کلی صعود بیان می کند. درجه بندی تکنیکی نکاتی در مورد مشکل ترین حرکت صعود می گوید. بنابراین یک صعود آسان با یک حرکت مشکل به نسبت درجه توصیفی پایین و درجه تکنیکی بالایی دارد (مثلا E4/6C).همچنین یک صعود فرسایشی با طول های نفس گیر و میانی های نامطمئن- یک صعود بریتانیایی واقعی- اما بدون حرکات تکنیکی مشکل ،درجه توصیفی بالا و درجه تکنیکی پایینی دارد (مثلا E7/6B). حال اگر شما متوجه شدید که یک صعود تکنیکی مشکل (difficult) درجه آسان (ٍEasy) دارد ، به این دلیل است که درجه بندی تکنیکی برای صعودهای پایین تر از سطح نفس گیر(Severe)- معادل 5 UIAA- تعریف نشده است. حد بالایی (Extreme) درجه توصیفی نیز بهE1 تا E9 شکسته شده تا مجموعه ای جامع و کامل باشد. جدول زیر همه این موارد را روشن می کند.

Saxon- سیستم درجه بندی آلمان شرقی قدیم (The Old East Germany Rating System)

سیستم درجه بندی ساکسون (Saxon)، یا سیستم درجه دهی آلمان شرقی-East German (GDR) – به عنوان چیزی که قبل از پیدا شدن دیواره ها شناخته شده بوده، در سرتاسر آلمان شرقی سابق کاربرد داشت که این شامل منطقه سنگنوردی مهیب Elbsandsteingebirge در ایالت ساکسونی (Saxony) نیز می شود.

با این وجود، سیستم درجه بندی ساکسون بدون مقیاس درجه دهی پرش ها (Jumps) کامل نیست. برای اون عده از شما که با Elbsandsteingebirge آشنا نیستند باید بگم که برخی مسیرها به حرکات دینامیک افقی نیاز دارد که اغلب به این معناست که روی یک برج سنگی بایستید و به سمت گیره ای بر برج کناری خیز بردارید- بر روی فضای بین آنها پل بزنید. این پرش ها با استفاده از اعداد عربی، بین 1 تا 4 درجه بندی شده اند، که 1 آسان و 4 یک پرش بسیار مشکل است. بنده شخصا، در همان درجه 1 شلوارم را خیس می کنم و هیچگاه هم نمی خواهم بدانم درجه 4 چگونه است...

سیستم های درجه بندی سوئدی، نروژی و چک (The Czech, Norwegian And Swedish Rating Systems)

همگی شبیه مقیاس درجه بندی UIAA هستند اما با تفاوت های محلی.

سیستم درجه بندی آفریقای جنوبی(The South African Rating System)

یک شخصی، لیستی به همراه مقیاس های درجه بندی قدیم و جدید آفریقای جنوبی، برای من فکس کرده است. جدیده به طور شک برانگیزی شبیه مقیاس استرالیایی است. اما قدیمیه کاملا متفاوته. اینجا هردو اومدند:

نکاتی چند در مورد دسته بندی و درجه ها – سنگنوردی مصنوعی

خبر خوب در مورد مقیاس های درجه بندی سنگنوردی مصنوعی اینست که همه دنیا یک مقیاس استفاده می کنند که از A1 تا A5 ادامه دارد. خبر بد هم اینست که تفاسیر مختلفی از این مقیاس وجود دارد.همه آنها به این بستگی دارند که کی و کجا اولین تلاش صورت گرفته است.

در بیشتر موارد، مقیاس درجه بندی مصنوعی رایج زیر به کار می رود:

· A1: همه ابزارخورها، صخره هایی محکم و برای جایگذاری آسان هستند.

· A2: با اینکه ابزارخورها محکم هستند اما به خوبی در دسترس نیستند و شاید هم کمی جایگذاری مشکل باشد.

· A3: خیلی از ابزارگذاری ها مشکل هستند اما چندتایی ابزارخور محکم نیز هست.

· A4: چندین محل ابزارگذاری در یک راستا وجود دارد که چیزی به جز وزن انسان تحمل نمی کنند.

· A5: هنگامی که 20 متر (60 فوت) از مسیر یا بیشتر، دارای ابزارخورهایی در یک راستا باشد که فقط وزن یک انسان را تحمل کنند.

در اروپا، که بیشترین صعودهای مصنوعی در سال های دور در آنجا انجام می شد، احتمالا این مقیاس از بالا به پایین چیده شده است. به زبان ساده، جایگذاری ها در A3 دشوار هستند اما یک سقوط کوتاه را نگه می دارند. A4، چند جایگذاری که فقط وزن انسان را تحمل کنند در بر می گیرد اما لزوما تعداد زیادی از آنها در یک راستا نیستند. و A5 فقط در مورد یک صعود کم سابقه بکار می رود. در اروپا A0 جهت اشاره به صعودهایی استفاده می شود که میانی هایی ثابت و استاتیک در مسیرداشته باشند.

در آیالات متحده، تجهیزات مدرن و رقابت سالم برای صعودهای هرچه بزرگتر و دیواره های مشکل تر، سنگنوردی مصنوعی را به حدودی جلو رانده که تا چند دهه پیش تر غیرقابل تصور بودند. این موضوع همچنین تعاریف معیارهای درجه بندی را تغییر داده است. متن زیر تفسیر جان لانگ (John Long) و جان میدندورف (John Middendorf) از درجه بندی سنگنوردی مصنوعی مدرن است که در کتاب (دیواره بلند- Big Wall) شان آمده است:

· A0 : آویزان شدن از ابزارها، پا گذاشتن روی میخ ها، بالا کشیدن بر روی شفت ها و غیره. هرگونه حرکتی که به رکاب نیاز نداشته باشد و نتوان بدرستی "صعود طبیعی" نامید. به عنوان "طبیعی فرانسوی" نیز شناخته می شود.

· A1 : مصنوعی آسان. ابزارگذاری ها راحت و محکم هستند. هر ابزار می تواند یک سقوط را تحمل کند.

· A2 : مصنوعی میانه، همراه با ابزارگذاری هایی محکم اما اغلب زمخت و پر زحمت. شاید برای یک کارگاه خوب به یک یا دو ابزار گذاری مشکل نیاز باشد. سقوط ها خطری در پی ندارند.

· A2+: مصنوعی میانه، همراه با ابزارگذاری هایی به مراتب دقیق تر برای یک کارگاه خوب. پتانسیل برای سقوط های وحشتناک وجود دارد اما معمولا تحت این شرایط اتفاق خاصی نمی افتد.

· A3 : مصنوعی مشکل. به تعداد زیادی ابزارگذاری دقیق در یک راستا نیاز دارد و لازم است قبل از بارآوردن، ابزارها تست شوند. در یک طول مسیر، محل هایی محکم برای ایزار وجود دارند اما اغلب بسیار کم و دور از هم هستند. به هنگام سقوط، ممکن است بیشتر از هشت ابزار دربیایند اما معمولا خطر جدی کمی وجود دارد. چندین ساعت طول می کشد تا یک طول را تمام کنید.

· A3+: A3 همراه با وجود پتانسیل سقوط های خطرناک.

· A4 : مصنوعی وحشتناک. اکثر ابزارها کمتر از وزن انسان را تحمل می کنند و سقوط ها، خطراتی جدی هستند. 10 تا 15 متر بالاتر از آخرین میانی مطمئن بودن، غیرمعمول نیست.

· A4+: مصنوعی بسیار وحشتناک. اغلب محل های ابزارگذاری، خیلی جانبی هستند و اتمام طول ها، ساعت های زیادی نیاز دارد.

· A5 : سرحد مصنوعی. در کل مسیر هیچ ابزار مطمئنی که بتواند سقوط را تحمل کند وجود ندارد. هیچ رل یا حتی پرچی در طول های A5 وجود ندارد.

· A6 : A5 همراه با کارگاه هایی ضعیف که یک سقوط را نگه نمی دارند. نفر سرطناب متلاشی می شود و کل تیم توسط امداد هوایی نجات می یابد. هیچ انسان عاقلی تاکنون چنین کاری نکرده و هیچ کدام از احمق هایی که سعی کرده اند، برنگشته اند تا به ما در مورد آن بگویند.